Ένας Αυστραλός αστροφυσικός εισήχθη στο νοσοκομείο με τέσσερις μαγνήτες κολλημένους στη μύτη του, τους οποίους εισήγαγε ο ίδιος, στην προσπάθεια του να εφεύρει μια συσκευή που να σταματάει τους ανθρώπους να αγγίζουν τα πρόσωπά τους κατά τη διάρκεια της επιδημίας του κοροναϊού.

Ο Δρ Daniel Reardon, ερευνητής στο πανεπιστήμιο της Μελβούρνης, προσπαθούσε να κατασκευάσει ένα κολιέ που να χτυπάει συναγερμό στην επαφή των χεριών με το προσώπου, όταν συνέβη το ατύχημα, το βράδυ της Πέμπτης 27 Μαρτίου.

Ο 27χρονος αστροφυσικός, που μελετά τους παλμούς και τα κύματα βαρύτητας, δήλωσε ότι προσπαθούσε να ζωντανέψει την πλήξη της αυτοαπομόνωσης κατασκευάζοντας την εν λόγω συσκευή με τέσσερις ισχυρούς μαγνήτες νεοδυμίου.

Όπως είπε στον Guardian Australia, “Είχα ένα κομμάτι που ανιχνεύει μαγνητικά πεδία. Σκέφτηκα ότι αν έχτιζα ένα κύκλωμα που θα μπορούσε να ανιχνεύσει το μαγνητικό πεδίο και φορούσα μαγνήτες στους καρπούς, τότε θα μπορούσα να προκαλέσω συναγερμό αν έφερνα τα χέρια μου πολύ κοντά στο πρόσωπό μου”. Ωστόσο, ο ακαδημαϊκός συνειδητοποίησε ότι το ηλεκτρονικό κομμάτι που είχε έκανε το αντίθετο και το κύκλωμα ολοκληρωνόταν όταν δεν υπήρχε μαγνητικό πεδίο. “Εφευρίσκω κατά λάθος ένα κολιέ που δονείται συνεχώς εκτός αν φέρεις το χέρι σου κοντά στο πρόσωπό”.

“Μετά τη διάλυση αυτής της ιδέας, βαριόμουν και άρχισα να παίζω με τους μαγνήτες. Με την ίδια λογική που βάζουμε σκουλαρίκια κλιπ στα αυτιά μας, κλίπαρα  τους μαγνήτες στους λοβους των αυτιων μου και στη συνέχεια τους κλίπαρα στο ρουθούνι μου και κατέβηκαν πολύ γρήγορα”. 

Ο Ρεάρντον μετά έβαλε δύο μαγνήτες μέσα στα ρουθούνια (έναν στο κάθε ρουθούνι) και δύο στο εξωτερικό. Όταν αφαιρεσε τους μαγνήτες από το εξωτερικό της μύτης του, οι δύο εσωτερικά έμειναν κολλημένοι μεταξύ τους. Δυστυχώς, ο ερευνητής προσπάθησε στη συνέχεια να χρησιμοποιήσει τους υπόλοιπους μαγνήτες για να τις αφαιρέσει.

“Σε αυτό το σημείο, η σύντροφος μου που εργάζεται σε νοσοκομείο άρχισε να γελά. Προσπαθούσα να τα βγάλω έξω, αλλά δε μπορούσα. Αφού αγωνίστηκα για 20 λεπτά, αποφάσισα να ψάξω στο Google κάποια πληροφορία και βρήκα ένα άρθρο για ένα 11χρονο αγόρι που είχε το ίδιο πρόβλημα. Η λύση σε αυτό ήταν να τοποθετηθούν περισσότεροι μαγνήτες στο εξωτερικό για να αντισταθμίσουν την έλξη από αυτούς μέσα. Καθώς όμως τους τραβούσα προς τα κάτω για να τους απομακρύνω, αυτοί κόλλησαν ο ένας στον άλλο και έχασα τη λαβή μου. Και αυτοί οι δύο μαγνήτες κατέληξαν στο αριστερό μου ρουθούνι ενώ ο άλλος ήταν στα δεξιά μου. Σε αυτό το σημείο ξέμεινα από μαγνήτες.”

Πριν πάει στο νοσοκομείο, ο Reardon προσπάθησε να χρησιμοποιήσει πένσες αλλά μαγνητίστηκαν και αυτοί. «Κάθε φορά που έφερα τη πένσα κοντά στη μύτη μου, ολόκληρη η μύτη μου στρεφόταν προς τη πένσα και στη συνέχεια η πένσα κόλλαγε στον μαγνήτη. Ήταν λίγο οδυνηρό σε αυτό το σημείο»

Μετά από όλα αυτά η σύντροφος του τον πήγε στο νοσοκομείο όπου δουλεύει. Όταν οι γιατροί αντίκρισαν το περιστατικό το βρήκαν αρκετά αστείο, κάνοντας σχόλια όπως «Αυτό είναι ένας τραυματισμός λόγω της αυτο-απομόνωσης και της πλήξης». Εκεί λοιπόν μια ομάδα δύο γιατρών έβαλε αναισθητικό σπρέι και αφαίρεσε με το χέρι τους μαγνήτες από τη μύτη του Reardon.

“Όταν πήραν τα τρία από το αριστερό ρουθούνι, ο τελευταίος έπεσε κάτω από το λαιμό μου. Αυτό θα μπορούσε να ήταν ένα πρόβλημα σε περίπτωση κατάποσης ή ασφυξίας, αλλά ήμουν ευτυχώς ικανός να σκύψω προς τα εμπρός και να το βάλω έξω … Περιττό να πω ότι δεν πρόκειται να παίξω με τους μαγνήτες πια” είπε.

Τα ιατρικά αρχεία από το τμήμα έκτακτης ανάγκης ανέφεραν ότι ο Reardon δεν είχε δυσκολία στην αναπνοή και αρνήθηκε την παρουσία περαιτέρω μαγνητών στη μύτη του.

Ο αστροφυσικός είπε στον Guardian Australia ότι απέκλεισε περαιτέρω πειράματα με τους μαγνήτες και πως έχει βρει άλλους τρόπους να περάσει ο χρόνος στο σπίτι. “Έχω κάνει πραγματικά πολλή δουλειά”, είπε. “Η εργασία εξ αποστάσεως δεν είναι τόσο κακή. Επίσης, ανακαινίζουμε το σπίτι μας, έτσι κατασκευάζω ράφια, κάνοντας έπιπλα και κάνοντας πλακάκια “.

Επιμέλεια Έφη Ροκανά